In Nederland bestond het al, en ook de Vlaamse social-profit en corporate sector hadden er al één. Sinds afgelopen maandag heeft ook de Vlaamse culturele sector een eigen, op maat gemaakte 'Leidraad Goed Bestuur voor Cultuur’.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Foto: overhandiging van de Leidraad aan de Vlaamse Minister Joke Schauvliege door prof. dr. Annick Schramme. (credits: Ons Erfdeel)

De 'Leidraad Goed Bestuur voor Cultuur' werd afgelopen maandag 26 maart in ontvangst genomen door de Vlaamse Minister voor Cultuur Joke Schauvliege, tijdens een studiedag van het Bilsen Fonds voor Cultuurmanagement over het thema cultural governance (zie foto). 

De Leidraad is opgesteld door een Stuurgroep die bestond uit Vlaamse en Nederlandse experts. “Het is een handige tool geworden, waaraan alle culturele organisaties hun eigen werking kunnen toetsen en optimaliseren”, vertelde voorzitter van de Stuurgroep prof. Dr. Anncik Schramme over de Leidraad (bron: Ons Erfdeel). Om de Leidraad zo handzaam en helder mogelijk te maken, koos de Stuurgroep voor een indeling aan de hand van vijf overkoepelende principes van goed bestuur. Voor de gebruiker die zich er verder in wil verdiepen, is elk van de vijf beginselen opgesplitst in gedetailleerde aanbevelingen. 

De Minister reageerde direct op de inhoud van de Leidraad en sprak vooral haar steun uit voor de aanbevelingen van de Stuurgroep om de Raden van Besturen in Vlaanderen zo divers mogelijk samen te stellen. Ze dacht daarbij aan de combinaties van jongere en oudere leden, van allochtone en autochtone, en met name ook wat betreft de vaardigheden die zij allen meebrengen. 

Tijdens de studiedag is de Leidraad als paperback gepresenteerd, die binnenkort onder alle culturele instellingen in Vlaanderen verspreid zal worden. Op 15 mei zal de Leidraad ook in boekvorm verschijnen bij Uitgeverij Lannoo Campus, met ruimte voor een aantal aansprekende praktijkvoorbeelden van goed bestuur in binnen- en buitenland en verschillende sectoren. Onder meer het Gallo-Romeins Museum, het Kaaitheater en deFilharmonie verleenden hun medewerking. Op deze website berichten we u over publicatie van het boek in juni 2012.

Op 28 januari hield het ANV zijn nieuwjaarsbijeenkomst in de Burgerzaal van het Oude Stadhuis in Middelburg. Wim van Gelder, Nederlands voorzitter van CVN, hield in ‘zijn’ Zeeland de lezing “Hoe overbruggen we de belemmeringen in de Vlaams-Nederlandse samenwerking”. 

Op 2 december organiseerden Vlaams Cultuurhuis De Brakke Grond, de Nederlandse Taalunie, Ons Erfdeel vzw, Vlaams-Nederlands Huis deBuren en CVN in Amsterdam een debat over de toekomst van Vlaams-Nederlandse samenwerking op het gebied van onderwijs en media. Delen Vlaanderen en Nederland nog genoeg met elkaar om innig met elkaar samen te werken? Zijn er genoeg ideeën en kansen? Hieronder leest u alvast een aantal straffe stellingen die de keynotesprekers innamen; het volledige verslag van de speeches én de paneldebatten kunt u lezen in de eerstvolgende aflevering van tijdschrift Ons Erfdeel dat begin februari verschijnt.  

De twee debatten over enerzijds onderwijs en anderzijds media vonden na elkaar plaats. Ze werden beide aangevuurd met twee pittige stellingen. 

Marktwerking stimuleert excellentie en Hoger collegegeld zorgt voor beter onderwijs

De eerste keynotespreker voor het debat over onderwijs Geert Buelens (Universiteit Utrecht) ging direct hard in tegen de stelling Marktwerking stimuleert excellentie, onder meer vanuit zijn eigen ervaring als chair aan de Universiteit van California in Berkeley en als fellow aan de Library of Congress in Washington DC: “Wie beweert de toverformule gevonden te hebben in de vrije markt verdient het grootste wantrouwen. Het gevolg zie je immers nu al volop in de VS: daar heb je prachtige elite-universiteiten naast massa-educatiefabrieken”.

Naar aanleiding van de tweede stelling Hoger collegegeld zorgt voor beter onderwijs bepleitte de tweede keynotespreker Arjen Van Witteloostuijn (Universiteiten van Antwerpen, Tilburg en Utrecht) voor meer autonomie voor universiteiten om zich te profileren en studenten ‘op maat gemaakt’ te faciliteren: “De overdaad aan bemoeizucht en regelgeving voorziet universiteiten van een keurslijf dat concurreren met vooral de Amerikaanse voorhoede bij voorbaat tot een hopeloze exercitie maakt”, zei Van Witteloostuijn. Zijn voorstel luidde: laat universiteiten aan de aanbodzijde meer concurreren en laat aan de vraagzijde studenten vrijer op zoek gaan naar de studie die het best bij hen past. 

Eén publieke zender voor cultuur en informatie en Fuseren om te overleven

Joop Daalmeijer, naar eigen zeggen ‘reserve-Vlaming’ en sinds kort de voorzitter van de Nederlandse Raad voor Cultuur, verdedigde als keynotespreker met verve de stelling Eén publieke zender voor cultuur en informatie. Hij ziet voldoende mogelijkheden op de markt voor een nieuw Vlaams-Nederlands tv-kanaal voor cultuur en informatie met een gemengde Vlaams-Nederlandse redactie waardoor Vlamingen rechtstreeks kunnen genieten van het Amsterdamse Concertgebouworkest en Nederlanders op hun beurt van de Brusselse Muntschouwburg.

Het voorstel van Daalmeijer liep uit op een levendig debat waarbij de tweede keynotespreker Hans-Maarten van den Brink (Mediafonds Nederland) het duel niet schuwde. Hij stelde dat het concept van het televisiekanaal zijn langste tijd gehad heeft: het aanbod beweegt zich steeds meer richting service on demand, waarbij de kijker zelf bepaalt wanneer hij wat kijkt. In plaats van een nieuw televisiekanaal  stelde hij voor om de Vlaams-Nederlandse samenwerking te richten op radioproductie: “Dat is handzamer, goedkoper en makkelijker dan een nieuw tv-kanaal.” En omdat vooral taal Nederlanders en Vlamingen bindt, dacht hij ook aan een fonds voor gesproken woord: poëzie, luisterspelen, kortverhalen. 

Bent u inmiddels nieuwsgierig geworden naar de reacties van de panelleden op de stevige stellingen van de keynotesprekers en de uiteindelijke slotsom van de twee debatten? Het integrale verslag verschijnt in het eerstvolgende nummer van tijdschrift Ons Erfdeel! 

Deze CVN-blog kwam tot stand met medewerking van Ons Erfdeel vzw.

Na een turbulente tijd voor de Raad voor Cultuur, met een advies dat de Staatssecretaris naast zich neerlegde met het vertrek van voorzitster Els Swaab als gevolg, staat er nu een nieuwe visionair aan het hoofd van dit sleutelorgaan. Joop Daalmeijer, lid van CVN, leidt vanaf heden het belangrijkste adviesorgaan op het gebied van cultuur- en mediabeleid. Hoog tijd voor een onderonsje, om zijn eerste gedachten over zijn nieuwe functie te horen. Hieronder leest u het verslag van het gesprek dat we voerden met Joop, onder het genot van een kop koffie in het beruchte Haagse etablissement De Posthoorn.

Kijken wat we kunnen doen

“Een geschenk” noemt Joop Daalmeijer zijn aanstelling tot voorzitter van de Raad voor Cultuur in Nederland.  “Cultuur heeft mijn primaire aandacht en ook mijn primaire enthousiasme, dus ik vind dit buitengewoon prettig. Of het nou gaat om literatuur of architectuur, of het gaat om moderne dans, klassieke of hedendaagse muziek, ik vind het een fantastische wereld, met geweldige mensen die er werken, die ondanks alles enthousiast blijven.”

Dat het barre tijden zijn voor de culturele sector ontkent Daalmijer niet. “Als staatssecretaris Halbe Zijlstra ergens binnenkomt gaat er boegeroep op. Dat wil hij veranderen. Ik heb niet voor dit kabinet gestemd. Het is niet mijn kabinet. Maar over een paar jaar komt er misschien een ander. In ieder geval wil ik samen met het kabinet kijken waar er ruimte is, waar er marges zijn om een aantal zaken te verwezenlijken. Kijken wat we kunnen doen, en dat zal over twee kabinetten heengaan, dat is ook altijd interessant.”

CVN: “Denkt u dat u de koers van het kabinet op cultureel gebied kan bijsturen?”

“We moeten kijken waar de marges liggen. Als je adviezen schrijft en daarbij formuleringen kiest die bij dit kabinet totaal niet binnen de politieke bandbreedte vallen, dan kan je het net zo goed niet schrijven. Het is belangrijk om te zoeken waar nog ruimte is, op het stuk van fiscaliteit, op het stuk van de nieuwe Geefwet, als het gaat over cultureel ondernemen, als je kijkt naar ontwikkeling van talent. Er zijn meer begrotingen dan alleen die voor cultuur. Het is de vraag waar ruimte zit en waar je dingen samen op kunt pakken.”

“De bezuinigingen van 200 miljoen kunnen  we niet terugschroeven. Maar als we kijken naar de financiering van de culturele instellingen is er meer dan alleen maar subsidiëring. De nieuwe Geefwet biedt mogelijkheden. Fiscaal aantrekkelijk geven moet ook mogelijk worden voor mensen zoals jij en ik, die geen miljoenen op de bank hebben staan. Je moet kijken of je de drempel wat kunt verlagen”. Maar, zo relativeert Daalmeijer: “Het zal nooit die tweehonderd miljoen [aan bezuinigingen, CVN] goedmaken.”

Daalmeijer noemt ook het cultureel ondernemen als gebied waar voor de sector nog kansen liggen. “Het Gelders orkest en het Orkest van het Oosten vinden nieuwe vormen van financiering en optreden waarmee ze toch precies doen waarvoor ze opgericht zijn: namelijk muziek naar het publiek brengen. Dat is een voorbeeld van nieuwe businessmodellen die je in de gaten moet houden.”

Ook het doen van ondersteunend onderzoek weegt voor Daalmeijer zwaar: “Annick Schramme aan de Universiteit Antwerpen doet buitengewoon interessant onderzoek op het gebied van cultureel ondernemen. Dat is in Nederland nog een beetje onderontwikkeld. In Vlaanderen ligt men daarop voor. Vandaar dat we in gesprek moeten over de grens heen.”

Daalmeijer wil de komende tijd vooral rondkijken in andere landen, om te zien hoe de bloei van het culturele leven zich verhoudt tot de hoogte van steun die de lokale overheid eraan geeft. “Uit onderzoek is gebleken dat het niet zo is dat de cultuurbeleving achteruit gaat in landen waar cultuursubsidiëring wordt teruggeschroefd. Dat is een interessante vaststelling. Maar, om daar te komen heb je een periode van aanloop nodig. En in Nederland komen we uit een situatie waarin we gewend waren aan de zekerheid van subsidie.”

Kunstonderwijs met ruimte voor talent

Daalmeijer is van mening dat vooral de ontwikkeling van nieuw artistiek talent in het huidige kabinetsbeleid een ondergeschoven kindje is. "Talentontwikkeling is heel belangrijk, en het is jammer dat dit grotendeels is weggevallen. Culturele instellingen moeten zelf zorg dragen voor die talentontwikkeling en ik denk dat we veel inspanning moeten leveren om te zien of we daar geld voor kunnen vinden.” Daalmeijer noemt onder meer het Haagse Residentie Orkest, dat rechtstreek contact onderhoudt met het Haags Conservatorium. “Het orkest geeft aan leerlingen van het conservatorium heel wat kansen, bijvoorbeeld om mee te spelen bij de eerste violen. Zo ontwikkel je talent.” Daalmeijer ziet ook kansen om het kunstonderwijs op de lagere en middelbare school te verbeteren: “De departementen voor Cultuur en Onderwijs moeten op dat vlak beter gaan samenwerken.”

Cultuur golft over de grens heen

Ook in het publieke medialandschap is er de afgelopen tijd nogal wat veranderd. We vragen Daalmeijer, mediaman par excellence, naar zijn visie hierop:

“Er gaat 128 miljoen af van de mediabegroting. Dat is een gegeven, en heeft opgeleverd dat omroepen in Nederland zich anders zijn gaan opstellen. Solistische organisaties zijn nu onderdeel van een cluster, naast een klein aantal stand alone organisaties. Juist die laatste groep vormt het zout in de pap. Ik vind het jammer dat deze organisaties minder geld krijgen dan de gefuseerde omroepen. Extra geld voor een fusie is goed, anders beweegt men niet. Maar nu gaat het ten koste van de omroepen die alleen blijven en dat zou in de toekomst misschien bijgetrokken moeten worden.”

Ook voor het omroepbestel in zijn nieuwe vorm is het volgens Daalmeijer cruciaal om eigen producties te blijven brengen. “In zo’n klein taalgebied is dat kostbaar, maar moet je het toch doen. In dat kader moet je over de grens heen kijken. Kunst en cultuur houdt niet op  aan de grens, dat golft er overheen.” Het argument dat de Nederlandse en Vlaamse taal teveel van elkaar zouden verschillen, wijst hij resoluut van de hand: “Luister, als ik naar een Zweedse serie kijk versta ik het ook niet. In die gevallen ondertitel je gewoon.” Vandaar de oproep van Daalmeijer: “Kom tot samenwerking, kijk over je schutting heen. Belangrijker dan verschillen is dat de taal ons altijd blijft binden.”

Meer mensen laten meegenieten van subsidie

CVN: “Zou u een advies durven geven voor méér zendtijd voor cultuur op de Nederlandse televisie?”

“Ik zou het graag willen. Maar daar treed je in de onafhankelijkheid van organisaties.” Desalniettemin doet Daalmeijer een gooi. Hij pleit voor een afspraak tussen de publieke omroepen van Vlaanderen en Nederland om samen te werken bij de programmering van cultuur op de digitale televisie. Verschillende zenders, met op primetime culturele producties uit het eigen land. Daar omheen kunnen de Vlaamse en Nederlandse collega’s elkaars producties uitzenden. “Ik wil graag in Nederland ook de laatste operaproductie van de Koninlijke Muntschouwburg zien. Die zien wij hier niet.” Maar er valt een kanttekening bij te maken: “Je zit hier met een probleem van auteursrechten. We moeten zoeken naar oplossingen die de rechten betaalbaar maken.”

Hij voegt hieraan toe: “Het is juist nu belangrijk om het publieksbereik van producties te vergroten. Een voorbeeld is De Nederlandse Opera, waarvan producties vaak beperkt blijven tot acht voorstellingen. Daardoor bereiken ze maximaal het aantal van 20.000 bezoekers. Op dit beperkte aantal bezoekers valt het totale bedrag aan subsidie terug. Als je het publieksbereik vergroot door de productie bijvoorbeeld uit te zenden op de openbare omroep, dan genieten meer mensen van de subsidie die erin gestopt is. Dat maakt het draagvlak van zo’n organisatie groter.” Naast het vergroten van het publieksbereik ziet Daalmeijer nog een voordeel: “Ook voor sponsoren is het aantrekkelijk wanneer het bereik van de door hen gesponsorde producties, en daarmee hun zichtbaarheid toeneemt. Ze krijgen als het ware een tweede venster voor hun reclame-uiting. Daar moet de wetgeving voor aangepast worden.” En ook hier noemt Daalmeijer de auteursrechtenkwestie de belangrijkste barrière die om een snelle oplossing vraagt.

Daalmeijer vindt het belangrijk dat de Nederlandse topinstellingen ook in de toekomst op steun van de overheid kunnen blijven rekenen, ook al lijkt het geïnteresseerde publiek af te nemen. CVN: “Als u dan kiest voor de instandhouding van een breed aanbod cultuur inclusief dure vormen zoals opera, ziet u het dan ook als speerpunt voor de Raad voor Cultuur om de komende jaren op zoek te gaan naar mogelijkheden om nieuw en jong publiek te werven?"

Daalmeijer: “Ja. Het vergroten van het publieksbereik is ook een expliciete opdracht van de Staatssecretaris, waar het de organisaties betreft die hij blijft ondersteunen.

CVN: "Tot slot, hebt u al een afspraak gehad met de Staatssecretaris?"

“Ja zeker, we hebben inmiddels verschillende gesprekken gevoerd. Hij vertegenwoordigt het beleid dat vaststaat en uitgevoerd moet worden; tegelijkertijd zie ik hem als een gesprekspartner. En dat werkt. Hij luistert. Hij moet binnen de gestelde financiële kaders blijven, zoveel is duidelijk. Maar hij zoekt ook naar betere contacten met de culturele sector.” En juist daar ziet Daalmeijer een rol voor zichzelf weggelegd.

Door Guy Janssens en Charlotte Rommes

In het kader van de België-week op Radio 1 (Nederland) werden Herman Balthazar en Wim van Gelder geïnterviewd tijdens het programma ‘Dit is de Dag’

De afstand tussen Antwerpen en Rotterdam is met de Thalys teruggebracht tot dertig minuten. Zijn Vlaanderen en Nederland nu ook dichter bij elkaar gekomen? Het lijkt niet zo simpel. Reizigers klagen over vertragingen, storingen en onberekenbare reistijden van de gewone Beneluxtrein. En als die binnen afzienbare tijd verdwijnt, wordt het moeilijker en vooral duurder om de grens over te komen. Het moeizame treinverkeer tussen Nederland en Vlaanderen: het is misschien een metafoor voor de relaties tussen beide gebieden. Verlopen die ook in verschillende snelheden? Met versnellingen, vertragingen en storingen?
 
En dan zijn spoorwegen nog heilig vergeleken met waterwegen. Zou hertogin Hedwige zich in haar graf omdraaien als ze zou weten dat de naar haar genoemde polder de inzet is van bitse strijd tussen Vlaanderen en Nederland? Het zou de Franstalige hertogin, afstammeling van het aloude adellijke geslacht de Ligne, waarschijnlijk Siberisch hebben gelaten. Echte adel heeft al voor hetere vuren gestaan.

In de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw werden een paar initiatieven genomen, die sommigen vandaag visionair zouden noemen, anderen overmoedig. We noemen de culturele instelling Ons Erfdeel, de Nederlandse Taalunie en het Vlaamse cultuurhuis de Brakke Grond in Amsterdam. Later kwamen daar nog de Commissie Cultureel Verdrag Vlaanderen-Nederland (CVN) en het Vlaams-Nederlandse huis deBuren in Brussel bij. Waarom overmoedig? Omdat de oprichters niet alleen ijverden voor toenadering, maar voor integratie op het gebied van taal en cultuur. Dat woord hoor je niet meer. We spreken nu van samenwerking. En er wordt samengewerkt. Niet alleen door de bovengenoemde instellingen en huizen, die dat nog intenser willen doen. Talloze andere initiatieven lopen heen en weer tussen Noord en Zuid. Vele organisaties en individuen zijn actief om de kanalen tussen Vlaanderen en Nederland open te houden.

De economische verstrengeling tussen Noord en Zuid is zelfs sterker dan ooit, met name in de media. In de wereld van de boeken is De Bezige Bij Antwerpen vandaag een volwaardige broer van De Bezige Bij in Amsterdam. De Vlaamse Uitgeverij Lannoo behoort met  de overname van het Nederlandse Meulenhoff en Unieboek/Het Spectrum  in één klap tot de top-drie van de Nederlandse markt. Het grote uitgeversconcern WPG wordt overigens door een Vlaming geleid.

In de krantenwereld is ook een omwenteling gebeurd. Lang keken Vlaamse krantenredacties vol bewondering naar de grote jongens van de Volkskrant en NRC Handelsblad. Tot De Persgroep, onder leiding van Christian Van Thillo, eerst Het Parool en dan  PCM Uitgevers overnam, daar weer delen van verkocht, en Trouw en de Volkskrant overhield. Even later ging de hoofdredacteur van De Standaard, Peter Vandermeersch, de NRC leiden. Wie had dat tien jaar geleden durven voorspellen?
We blijven nog even bij de media. Toen op 1 februari 1989 de commerciële omroep VTM van start ging, keerde de grote meerderheid van de Vlaamse televisiekijkers de Nederlandse zenders de rug toe. VTM dwong ook de Vlaamse openbare omroep zichzelf weer uit te vinden. Door zich te gaan richten op doelgroepen kon de VRT – toen nog BRTN - de concurrentiestrijd met VTM aan. Dat doelgroepgericht denken werd intussen door de Nederlandse omroepen overgenomen. Binnen de media vindt overigens ook zeer concrete samenwerking plaats, denken we maar aan het gezamenlijke programma van Radio 4 en Klara dat op 24 juni live vanuit de Brakke Grond uitgezonden werd. Het spreken van dezelfde taal, met alle verschillen die we niet willen ontkennen, blijft ontegensprekelijk de sterkste troef bij al deze concrete vormen van interactie en samenwerking. Een taal, gesproken door meer dan tweeëntwintig miljoen mensen, die wonen in twee Europese lidstaten én in het Caribisch gebied, zet men niet zomaar opzij. Juist omdat wij in Noord en Zuid een andere verhouding met taal hebben, kunnen we, van elkaar lerend, samen meer dan alleen.

Maar de verstrengeling van belangen en de uitwisseling van personen gaat nog veel verder. De Vlaming Jan Raes bestuurt met succes het Koninklijk Concertgebouworkest en Hans Waege is directeur van het Rotterdams Philharmonisch Orkest.. Hans Verbugt is intendant van de Filharmonie van Antwerpen, waar ook de Nederlander Jaap van Zweden dirigent is. Ivo Van Hove leidt Toneelgroep Amsterdam die onlangs een intensere samenwerking aankondigde met het Antwerpse Toneelhuis van Guy Cassiers. Manfred Sellink leidt de Brugse Musea. Tom Lanoye schrijft in 2012 het Boekenweekgeschenk en wil nu al dat de Vlaamse boekenmarkt zich meer inschakelt in die Nederlandse Boekenweek.

Blijft de vraag: waarom zijn de overheden nu minder actief dan enkele jaren geleden? Akkoord, er zijn geregelde contacten tussen Nederlandse en Vlaamse ambtenaren, parlementsleden, diplomatieke delegaties en ministers. Er worden plannen gemaakt voor gemeenschappelijke projecten en soms worden die zelfs uitgevoerd. Maar de overheden in Vlaanderen en Nederland zouden die samenwerking nog meer moeten opnemen en verankeren. Wat privé gebeurt, moet juist publiek worden versterkt. Cultuur wordt dan zuurstof voor economie.

We willen op 2 december alvast  een voorzet geven voor nauwere Nederlands-Vlaamse samenwerking vanuit het perspectief dat de privé-sector en de publieke sector elkaar moeten versterken. In De Brakke Grond in Amsterdam organiseren we een colloquium over de spanning tussen deze sectoren. Gelet op de grote bezuinigingsoperatie binnen de culturele sector in Nederland, kan dit initiatief een grote meerwaarde betekenen. We willen daarbij vooral de aandacht richten op media en onderwijs. We geloven namelijk dat kranten en zenders, hogescholen en universiteiten in Noord en Zuid, privé en publiek intenser kunnen samenwerken en daar beter van worden.

Vlaanderen en Nederland hadden een eenheid kunnen blijven. Maar het is anders gelopen. Is dat erg? Nee. We kunnen nu bakkeleien over onze verschillen, flirten met onze clichés over elkaar: bourgondisch en calvinistisch, protestants en katholiek, precies en rekkelijk, plantrekkers en plannenmakers. We kunnen het vette en het vrome afzetten tegenover het kale en het koele, Jordaens hangen naast Mondriaan, barok laten twisten met het minimale.

Als Vlaanderen en Nederland geen imagined community kunnen worden, laat ze dan tenminste proberen een intentional community te zijn. Een gemeenschap die wordt georganiseerd op grond van gedeelde belangen en overtuigingen en die bestaat uit mensen en organisaties met gemeenschappelijke intenties en doelen. Zo kunnen Vlaanderen en Nederland gezamenlijk optreden in derde landen en meer coproduceren. Zijn we niet gekend in de wereld om onze planmatigheid en onze verbeelding? Welaan dan.

Herman Balthazar, Vlaams voorzitter Commissie Cultureel Verdrag Vlaanderen – Nederland
Wim van Gelder, Nederlands voorzitter Commissie Cultureel Verdrag Vlaanderen – Nederland
Luc Devoldere, afgevaardigd-bestuurder Vlaams-Nederlandse culturele instelling Ons Erfdeel vzw
Leen Laconte, directeur Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond
Linde van den Bosch, algemeen secretaris Nederlandse Taalunie
Dorian van der Brempt, directeur Vlaams-Nederlands huis deBuren

Bovenstaand opiniestuk verscheen op 2 juli 2011 in zowel De Standaard als NRC.

Op uitnodiging van de Commissie voor Cultuur, Jeugd, Sport en Media was een delegatie van CVN donderdagochtend te gast in het Vlaams parlement, samen met verschillende andere Vlaams-Nederlandse instellingen die zich bezighouden met cultuur. Doel van de hoorzitting was om de leden van de parlementscommissie een update te geven ten aanzien van de Vlaams-Nederlandse samenwerking.

Omdat het nu echt voor de deur staat, geeft CVN u alvast een voorbeschouwing op de expertmeeting rond digitale toepassingen voor cultureel erfgoed op 27 april in Antwerpen. In deze blog leest u meer over het programma en leuke tips die helpen om u alvast op de dag voor te bereiden.

CVN-commissielid Jari Demeulemeester is met pensioen. 23 jaar lang was hij directeur van de Ancienne Belgique (AB), de internationaal bekende Brusselse concerttempel. CVN zocht hem op 16 maart op in het café van het Kaaitheater in Brussel voor een gezellige babbel over zijn pensioen, de AB en de Vlaams-Nederlandse samenwerking. En wat een geluk! Jari verkeerde in het aangename gezelschap van Hugo Weckx, voormalig Vlaams minister van Cultuur en voormalig voorzitter van CVN. We maakten van die gelegenheid graag gebruik om er een dubbelinterview van te maken.

Ik schrok toen ik het overlijdensbericht van Paul Beugels ontving. Begrafenis in Amersfoort, op 28 december.

Hoewel ik veel jonger ben, heb ik met Paul altijd goed kunnen opschieten. We leerden elkaar kennen toen ik in ...